شاید کمتر نویسنده ای را بتوان در آن دوره یافت که علیرغم اقبالی که

آثارش در میان حکومتیان داشته است ، اما جایگاهش را در بین گروهای

روشنفکری و مخالف رژیم حفظ کرده باشد بدون آنکه متهم به انفعالی بودن

و یا تخدیری بودن آثارش بشود.ساعدی اما از این موضع بسیار قابل توجه

است.در حالیکه برخی نوشته هایش در قالب نمایشنامه از سوی اداره

فرهنگ روی صحنه می رفت ، داستانهایش به دلیل نگاه ویژه ای که به لایه

های زیرین جامعه و طبقات فرودست داشت در محافل ادبی و روشنفکری و

مبارزان آن دوره مورد بحث و جدل بود..

ساعدی را شاید بیش از آنکه به لحاظ فرم  یک نوآور در عرصه داستان بدانیم

باید از منظر غلبه محتوا بر ساختار مورد مداقه قرار دهیم.حضور پر رنگ

حاشیه جامعه و کم رنگ شدن متن در برابر آن در آثارش در دوره ای که

بحث اصلاحات ارضی، هجوم به شهرها و گسترش حاشیه نشینی در

پیرامون مراکز شهری روبه افزایش است ، نکته ایست که جذابیت های

ساعدی را دو چندان می کند.

آذرماه سالمرگ در گذشت این نویسنده توانای معاصر ایران است که به

برکت وجود آزادی مصلوب در این وطن ، در گورستان پرلاشز پاریس آرمیده

است....

یادش گرامی....