در هجوم تشنگی،در سوز خورشيد تموز
پای در زنجير خاک تفته می نالد گون:
روزها را ميکنم پيمانه با آمد شدن
غوک نيزاران لای و لوش گويد در جواب:
چند و چند اين تشنگی؟ خود را رها کن همچو ما
پيش نه گامی و جامی نوش و کوته کن سخن
بوته خشک گون در پاسخش گويد خمش
پای در زنجير خوشتر تا که دست اندر لجن