گاهی تنگنای تباهی جامعه به حدی است که قلم هم برای گزارش آن در

دست قرار نمی گیرد.ناچار می گردی تا زمزمه دیگرانی را که در این لجنزار

دم زده اند بشنوی و با آن همنوا شوی.

تصنیفی از عارف قزوینی هست که هرچه بیشتر می خوانم ، بیشتر دلم

برای این وطن می گیرد، که سرنوشتی شوم داشته است.که بعد از حدود

یک قرن از سرایش آن هنوز وصف شرایط آن است.

این تصنیف در دوره دوم مجلس شورای ملی ایران سروده شده و به

واسطه عشقی که حیدر خان عمو اوغلی بدان داشته است ، عارف اصرار

داشت حتما چاپ و منتشر شود.

و اما این تصنیف که حتما با صدای شجریان  با آن آشنا هستید:

.....

از خون جوانان وطن لاله دمیده

از ماتم سرو قدشان ، سرو خمیده

در سایه گل بلبل از این غصه خزیده

گل نیز چو  من در غمشان جامه دریده

خوابند وکیلان و خرابند وزیران

بردند به سرقت همه سیم و زر ایران

ما را نگذارند به یک خانه ویران

یارب بستان داد فقیران  ز امیران...

از اشک همه روی زمین زیر و زبر کن

مشتی گرت از خاک وطن هست به سر کن

غیرت کن و اندیشه ایام بتر کن

اندر جلوی تیر عدو سینه سپر کن