اي آزادي !

تو كدام موهبتي كه با طلوع  تاريخ، خورشيد هستي ات در كسوفي مرگزا فرو رفت و جز

نامي و يادي از تو در خاطره ها و آرزوها باقي نماند.

اي آزادي !

درخشش كدامين صبح صادق نويد بخش طلوع تازه و دل انگيزت خواهد بود ، تا در

روشنايي آن زخم هزاره هاي ظلمت توي خود را مرهمي بخشيم و غم اسارت قرنها ، نه بل

هزاره ها را كه بر دل و جانمان سنگيني مي كند به فراموشي بسپاريم.

اي آزادي !

تو چه  رمزي داري كه عدالت را تنها در پرتو روشنايي هستي بخش تو مي توان يافت و

زندگي را در حضور گرم تو مي توان لمس كرد.

اي آزادي !

از آن لحظه ناب بگو كه فروغ زيبايت را بر چهره هاي خسته مان مي افشاني و زنجيرهاي

موروثي را از دست و پاي بي رمقمان مي گشايي