زيمل در ادامه تحليل خود از رفتارهاي اجتماعي به عنوان كنش ميان فرد و

 جامعه ، و متمركز شدن بر روي صورت هاي كنش ، بيان مي كند كه براي

تحليل كنش هاي اجتماعي ، از آنجا كه رفتاري دو سويه است ، بايد دو

طرف را مورد نظر قرار داد.وي از اين تحليل در بررسي رفتار حكومت نتيجه

مي گيرد كه تنها رفتار اقتدارگرانه موجب اقتدار نيست بلكه كنش زير دستان

هم تكميل كننده آن است.كه از آنجمله مي توان به صورت رفتار مردم با

حاكمان اشاره كرد.